Studenci psychologii i socjologii zazwyczaj mają podstawowy kurs SPSS na uczelni. Gdyby ktoś chciał sobie przypomnieć podstawowe funkcje tego narzędzia polecam kurs Ariadny tj. Programu współpracy SPSS z Jednostkami Akademickim.

Osobom, które już korzystają z SPSS ale chciałyby się nauczyć jego sprawniejszej obsługi polecam zajrzeć w 3 miejsca:

Archiwum numerów EKSPRESS – ebiuletynu Predictive Solutions – wiele ciekawych case’ów i praktycznych porad. Problem jest jednak taki, że trzeba przeglądać numer po numerze żeby wynaleźć coś ciekawego dla siebie.

Internet Guide to SPSS (PASW) for Windows  – dobra strona dla osób, które stosunku niedługo korzystają z SPSS i głównie od strony jego graficznego interfejsu – porządny kurs nauki pracy w syntaxie.

Raynald’s SPSS tools – obszerne archiwum porad związanych z pracą w syntaxie, wykorzystywaniem skryptów, obsługą Pythona w SPSS. Gdy mamy jakiś konkretny problem, który potrzebujemy rozwiązać warto zajrzeć właśnie w to miejsce gdyż dział poświęcony syntaxowi zawiera masę odpowiedzi problemów związanych z analizą i przerabianiem danych zamieszczanych na grupie dyskusyjnej poświęconej tej tematyce.

Jako źródło wiedzy (zwłaszcza dla początkujących) może służyć również… Youtube. Na filmikach można po kolei zobaczyć jak się przeprowadza niektóre z analiz i jak należy rozumieć output, który serwuje nam SPSS (a ten ouptut nie zawsze jest zrozumiały).

Czegoś Wam brakuje jeszcze w tym zestawieniu?

Internet Guide to SPSS (PASW) for Windows

Pierwszy film to zapis rozmowy z Aliną Lempa, prezesem Grupy IQS:

Oglądając drugi film możecie posłuchać HR Managera w firmie Gfk Polonia Katarzyny Jakaczyńskiej:

Marketing szeptany, marketing wirusowy, WOM – można by rzec, że nowoczesny marketing nie może funkcjonować bez tych form komunikacji z konsumentem. Wszyscy to wiedzą, ale chyba mało kto wie, jak w praktyce przeprowadzać akcje w których aktywizujemy komunikacyjnego wirusa krążącego po społeczeństwie. Żądny tej wiedzy jakiś czas temu (no dobrze spory czas temu – mniej więcej rok temu) nabyłem książkę Marka Hughesa. Czy moja ciekawość została zaspokojona?

Pierwsze rozczarowanie spotkało mnie już na wstępie. Okazało się bowiem, że książka w dużej mierze traktuje nie o zjawisku word of mouth, lecz raczej porusza kwestię kreowania buzzu (szumu). O tyle było to rozczarowujące, że o tworzenie szumu zostało opisane za pomocą mało wnoszących ogólników. Żeby o nas/naszej firmie/naszym produkcie “mówiono na mieście” trzeba zrobić coś oryginalnego, kontrowersyjnego, kreatywnego, niecodziennego.  Nie należy obawiać się poruszania tematów tabu, czym większy skandal tym lepiej – radzi autor

Bądź kreatywny, zrób coś niecodziennego, idź pod prąd – cóż nie są to zbyt innowacyjne koncepcje w historii marketingu. Operuj skandalem, uciekaj się do kontrowersji – takie podejście do reklamy nie jest niczym nowym dla zwykłego szarego człowieka – zatem jak te rady mogą być przydatne dla doświadczonego marketera?

O ile jeszcze pierwsze rozdziały książki wydawały się w miarę sensownie napisane o tyle czym dalej w las tym już gorzej… Rozdział opisujący case study Britney Spears wygląda jakby był pisany na kolanie. Rozdział o współpracy z agencjami reklamowymi sprowadza się do dwóch rad: pozwól agencji zrobić coś nietypowego, czym więcej będziesz wymagał od agencji tym lepsze będą rezultaty jej pracy (niezła rada czyż nie?).

Czy warto przeczytać? Czy ja wiem? Może jednak lepiej poświęcić czas na inna lekturę (w kontekście marketingu wirusowego ciekawsza wydaje się być książka M. Gladwella “Punkt przełomowy).

Ostatnimi czasy najlepiej “sprzedawać” produkty zdają się zwierzęta a konkretnie psy, czego dowodem są dwie całkiem niezłe reklamy pokazywane w czasie tegorocznego Super Bowl.

Pierwsza w kolejności reklama Volkswagena (którą warto oglądać w kontekście zeszłorocznej reklamy Volkswagena z Darthem Vaderem):

Oraz Bud Light:

I na deser, coś w jeszcze luźniejszej tonacji – M&M’s:

Pierwsza recenzja, czyli…

„Reklama a umysł konsumenta. Co działa, co nie działa i dlaczego” (Advertising and the Mind of the Consumer: What Works, What Doesn’t, and Why) to książka ciekawa, którą warto przeczytać nawet jeśli zawodowo nie działa się w branży reklamowej.

Została napisana przez osoby bardzo mocno związane z reklamą zarówno od strony praktycznej, jak i teoretycznej.  Max Sutherland – dyrektor kreatywny oraz profesor, mający doświadczenie w badaniach rynku od strony Klienta.  Alice Sylvester – badaczka z wieloletnim stażem, media planer wyróżniony Thompson Innovation Award, juror EFFIE.

Kariery tych osób nie są bez znaczenia, co widać w konstrukcji książki, która została podzielona na dwie części. Pierwsza omawia podstawy, czyli czym własciwie jest reklama i dlaczego na nas działa. Druga część to już skupienie się na poszczególnych elementach reklamy, ze wskazaniem jak efektywniej je tworzyć i wykorzystywać.

Pierwsza część przewrotnie jest skierowana do szarego zjadacza chleba, ale może z niej całkiem sporo wyciągnąć niejeden Brand Manager. Szczególnie polecam pierwszy rozdział „Mity i mechanizmy”, który bezlitośnie rozprawia się z rzekomą reklamą podprogową czy innymi mniej znanymi „miejskimi legendami”.

Druga część to zręczne połączenie wiedzy kreatywnego z wiedzą badacza oraz media plannera. Każda osoba chcąca zawodowo zajmować się reklamą powina choć raz zajrzeć do tej części książki.

Im byłem bliżej końca, tym nieustannie rosło we mnie wrażenie, że autorzy dają oręż marketerom, chcącym powalczyć z ich agencjami reklamowymi, wskazując na naturalnych sojuszników w postaci badaczy rynku, napędzając jednocześnie koniunkturę domom mediowym.

Czy warto przeczytać? Jak najbardziej, szczególnie jeśli rozpoczyna się karierę w dziale marketingu. Jedyny słaby punkt książki to jej wiek, ponieważ można ją datować na okres BI (Before Internet), a konkretniej na rok 1993. Pojawia się wzmianka o nim w postaci jednego rozdziału, ale nie oczekujemy od niego za wiele

Przyjrzyjmy się przez chwilę jeszcze fragmentowi tekstu, w którym opisywane jest przeprowadzone badanie.

Moje największe zastrzeżenie co do wnioskowania autorów badań dotyczy faktu, iż w swoim badaniu de facto pytali respondentów nie o ich opinię lecz o wiedzę. Większość Polaków pewnie nie ma pojęcia ile średnio godzin spędza dziennie przeciętny Polak przed telewizorem – dlatego odpowiadając na takie pytanie zwyczajnie próbuje zgadnąć. Podświadomie jednak ludziom nie zależy na oszacowaniu dobrego wyniku – będą się w pierwszej kolejności bronić przed udzieleniem złej odpowiedzi, która mogłaby świadczyć o ich ignorancji (tak to wygląda w dużym uproszczeniu u wiele osób – nie piszę, że u wszystkich!). Aby uniknąć złej odpowiedzi patrzą na skalę i starają się raczej unikać skrajnych odpowiedzi. Tak jak ad hoc bym tłumaczył różnice w wynikach dwóch badań.

Dlatego z ostrożnością podchodziłbym do takiego uogólnienia jakie poczynili autorzy tego badania.

Kiedy patrzy się w księgarni na półkę z różnej maści poradnikami większość pozycji to “100 sposobów na..” i tutaj wstawcie sobie cokolwiek: zdrowie, urodę, uwodzenie ludzie, dobrą sylwetkę, karierę, zdobycie bogactwa i tak dalej. Gdyby nie słyszał wcześniej o Davidzie Allenie, który jest twórcą programu Getting Things Done (w skrócie znanego jako GTD), na którego podstawie Leo Babauta zaproponował system Zen To Done (ZTD), pewnie ominąłbym recenzowaną książkę szerokim łukiem. A tak… coś mnie podkusiło, żeby przeczytać co proponuje jeden z guru zarządzania i efektywności.

Nie mam zamiaru krytykować totalnie Allena i jego filozofii – ale trudno “Gotowym na wszystko…” wystawić pozytywną ocenę. 52 krótkie teksty - bardzo ogólnikowe a zarazem mało przydatne. Więcej tu snucia luźnych refleksji (które nie zawsze wydają się przydatne), a mało konkretnych rad, które by pasowały do książki o tym tytule. Książkę czyta się dość szybko… bo jest bardzo krótka (mniej niż 200 stron). I całe szczęście, bo lektura nie należy ani do ciekawych ani do wzbogacających o przydatne informacje.

Czy warto przeczytać? Na mój gust szkoda czasu! Już lepiej przejrzeć jeden z licznych w sieci blogów na temat produktywności.

*** Przy okazji: biję się w pierś – od ostatniej recenzji na blogu minęły już prawie 3 miesiące. Nie oznacza to, że ostatnio nic nie czytam o tematyce związanej z badaniami rynku lub marketingiem… trudniej za to się zebrać do pisania. Ale obiecuję poprawę

Jak wyglądał zatem 2011 rok w wielkim skrócie?

Duże znaczenie miało wzorowo przeprowadzone badanie exit poll przez TNS OBOP, które przywróciło zaufanie do badań. Na rynku doszło do dwóch wielkich fuzji: najpierw Synovate połączył się z IPSOS-em, następnie w okolicach listopada ogłoszono połączenie TNS Pentor i TNS OBOP. Z jednej strony rynek się konsoliduje przez takie połączenia, z drugiej strony ciągle powstaje “chmara” nowych firm, które świadczą różnego rodzaju usługi związane z badaniami rynku i zbieraniem informacji.

Jakie są prognozy na 2012 rok?

Bardzo różnią się opinie dotyczące kryzysu – czy jest czy go nie ma. W części firm uważa się, że nie ma kryzysu skoro firmie udaje się osiągnąć duży wzrost. Inni badacze zwracają za to uwagę na spowolnienie w ostatnim kwartale 2011 roku i twierdzą, że w 2012 roku może być bardzo różnie.Kryzysowa sytuacja zdaniem niektórych może doprowadzić do wojny cenowej. Może też spowodować, że niektórzy klienci zrezygnują z dużych agencji sieciowych na rzecz mniejszych firm właśnie ze względu na koszty badań.2012 rok to z pewnością kolejny rok, w którym udział procentowy zwiększą badania internetowe.

Pełny artykuł dostępny jest tutaj.

Do obejrzenia z przymrużeniem oka